مدام تکرار می کرد: از کجا مطمئنی قبلش به آدم هشدار نداده بود داری وقتت را پای این بهشت تلف می کنی؟ مطمئن نبودم و یک پاکت فکر و خیال که رویش تصویر دو ریه دارد کشیدم روی سرم. این پاکت های جدید که آدم ها می سازند کلاه های خوبی هستند برای قاضی شدن. حتی به جای جلاد هم عمل می کنند! ریه هایم که درد می گیرند مطمئن می شوم صبح فردا مرده ها بهتر بیدار می شوند از خوابی که من رفته ام. به آدم ها –که لزوما تمام آدم نیستند و می توانند بخشی از یک آدم باشند- هیچ ربطی ندارد که اینجا پایگاه چندم نیروی هوایی است و من دارم تمرین پرواز تدریجی به دنیایی دیگر را به طور کاملا شبانه برای خودم تکرار می کنم. اما تو هی غر می زنی: حوا هم باید به آدم حق انتخاب تحریف شده ای داده باشد! من که حوا نیستم. تو هم اینقدر تکرار نکن: تو یکبار آدمت را دو دستی به عزرائیل بخشیدی! اصلا خدای خوبی نیستم حالا که چی؟

ما دزد خوبی نیستیم برای هم. قبول کن و هی از دیوار خودت بالا نیا. تو باید پشت بام باشی برای ستاره ات. من هم سایه تو هستم و باید یادم باشد خانه های دیوار به دیوار، هرگز رودرروی هم نمی نشینند توی کافه ها. ما فقط می توانیم گاهی سرمان را روی شانه هم بگذاریم و زلزله درست کنیم. شاید سیل هم خودش بیاید و خودکشی کنیم.

چرا نپرسیدم پدر کجاست؟

باد که می وزد؛

کجا

گم می شوی